نیمار با چشمان خیس از تیم ملی برزیل خداحافظی کرد
ساعتها از سوت پایان دیدار یکهشتم نهایی جام جهانی نگذشته بود که تصاویر ویرانکنندهای از نیمار، ستاره ۳۴ ساله فوتبال برزیل، در فضای مجازی و رسانههای جهان پیچید؛ تصاویری که در آن، او با چشمانی پر از اشک و قلبی شکسته، در میان بازیکنانی که برای دلداری به سمتش میدویدند، زمین مسابقه را ترک میکرد. این صحنهها، نه یک وداع ساده، بلکه پایان تلخ یک دوران پرماجرا را به تصویر میکشید؛ دوران پر از امید، ناامیدی، گلهای تماشایی و جامهایی که هرگز به دست نیامدند. نیمار دقایقی پس از پایان بازی، در حالیکه هنوز بغض گلویش را میفشرد، خبری را اعلام کرد که بسیاری از کارشناسان و هواداران، ماهها و حتی سالها منتظرش بودند؛ خداحافظی رسمی از تیم ملی برزیل. او گفت: «من تلاش کردم، خیلی تلاش کردم. حالا همه چیز تمام شده. اینجا شروع کردم و اینجا مسیر من به پایان میرسد. از همه مردم برزیل و هوادارانمان در سراسر جهان معذرت میخواهم که نتوانستم کاری کنم.»
اما ماجرای این وداع تلخ از کجا آغاز شد؟ برزیل در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی به مصاف نروژ رفته بود؛ تیمی که با ارلینگ هالند، غول تازهنفس فوتبال جهان، به میدان آمده بود تا رویای سلسائو را برای تکرار قهرمانی ۲۰۰۲، نقش بر آب کند. نیمار که به دلیل مصدومیت ساق پا در ماه می و در جریان بازی برای سانتوس، حضورش در این تورنمنت در هالهای از ابهام قرار داشت، سرانجام به لیست کارلو آنچلوتی رسید و هواداران برزیلی را به وجد آورد. اما او در هیچیک از بازیهای برزیل در ترکیب اصلی قرار نگرفت و اینبار نیز از روی نیمکت وارد زمین شد تا شاید بتواند معجزهای رقم بزند؛ معجزهای که هرگز رخ نداد. اولین فرصت طلایی برزیل در دقیقه ۱۲ بازی رقم خورد، زمانی که داور یک ضربه پنالتی به سود سلسائو اعلام کرد. اما برونو گیمارش، هافبک نیوکاسل، نتوانست از این موقعیت استفاده کند و توپ را به بیرون زد. این لحظه، شاید اولین تکه از پازل شکست بود که در ادامه تکمیل شد.

در ادامه بازی، هالند در دقیقه ۷۹ قفل دروازه برزیل را گشود و سپس درست در لحظاتی که سوت پایان بازی به صدا در میآمد، با یک شلیک تماشایی و غیرقابل مهار از پشت محوطه جریمه، دومین گل خود را به ثمر رساند تا نروژ را به مرحله بعد بفرستد. نیمار که زمان کافی برای گل کردن یک ضربه پنالتی دیگر در این مسابقه داشت، توانست دروازه نروژ را باز کند؛ گلی که هشتادمین گل ملی او محسوب میشد و او را سه گل بالاتر از اسطورهای مثل پله در صدر جدول گلزنان تاریخ تیم ملی برزیل قرار میداد. اما این آمار فردی، هرچند تاریخی و ارزشمند، نتوانست برزیل را از شکست نجات دهد و سلسائو برای نخستین بار از سال ۱۹۹۰، در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی حذف شد.
اما آنچه بیش از خود شکست، جنجالآفرین شد، رفتار نیمار در دقایق پایانی بازی بود. تصاویر تلویزیونی نشان میدادند که پس از گلزنی و در شرایطی که تیمش همچنان در آستانه حذف قرار داشت، نیمار رو به نیلاند، دروازهبان نروژ، میخندید و حرکاتی انجام میداد که بسیاری آن را نوعی کریخوانی یا مسخره کردن حریف تعبیر کردند. این صحنه، واکنش تند هواداران را در شبکههای اجتماعی به دنبال داشت. یکی از کاربران نوشت: «نیمار داشت کری میخواند، اما دروازهبان با صعود به دور بعد، خنده آخر را تحویل او داد.» دیگری با کنایه افزود: «نیمار در حالی که هیچ زمانی باقی نمانده بود داشت کریخوانی میکرد؛ واقعاً خندهدار است.» فرد دیگری بهشدت انتقاد کرد که «او به جای اینکه بازی را زودتر به جریان بیندازد، داشت با دروازهبان بحث میکرد» و هوادار دیگری هم اضافه کرد که «خوشحالی کردن او برای گلی که تأثیری در باخت نداشت، مضحک بود.» این انتقادات، تصویری از بازیکنی را به نمایش گذاشت که حتی در لحظات تلخ شکست، نتوانست از حاشیهسازی دست بکشد.

حالا برزیل با نیمار، همچنان در حسرت تکرار موفقیت جام جهانی ۲۰۰۲ میسوزد. آخرین قهرمانی این تیم در جام جهانی به بیش از دو دهه پیش بازمیگردد و نیمار که سه گل بیشتر از پله در جدول گلزنان تاریخ دارد، در مقابل افتخارات قهرمانی اسطوره فقید برزیل، هیچ جام جهانیای در کارنامه ندارد. در طول تمام دوران حرفهای او با پیراهن سلسائو، تنها یک قهرمانی در جام کنفدراسیونها و یک مدال طلای المپیک، دستاوردهای او در سطح ملی بوده است. این در حالی است که برزیل در تمام دورههایی که نیمار را در لیست جام جهانی خود داشته، هرگز موفق به صعود از مرحله یکچهارم نهایی نشده است.
و اینگونه بود که نیمار، با چشمانی گریان و قلبی شکسته، از تیم ملی برزیل خداحافظی کرد. وداعی که نه با جام قهرمانی، که با اشکهای تلخ و حسرتهای همیشگی همراه شد. او که زمانی جوانی امیدوار و پراستعداد بود، حالا در آستانه ۳۵ سالگی، با آماری درخشان اما کارنامهای خالی از جامهای بزرگ، صحنه را ترک میکند تا نسل جدید سلسائو، رویایی را دنبال کند که او هرگز به آن نرسید. شباهت این پایان با سرنوشت بسیاری از اسطورههای تکستاره فوتبال، شاید تأملبرانگیزترین بخش این ماجرا باشد؛ جایی که فردیت درخشان، هرگز نتوانست جای خالی یک تیم متحد و یک نسل طلایی را پر کند.