بالا و پایین پریدن دو زن بدتر است یا فحشهای میثاقی؟
محمدحسین میثاقی که این روزها به یکی از خبرسازترین چهرههای تلویزیون بدل شده، در تازهترین قسمت از برنامههایش چنان ادبیاتی به کار برده که حتی هواداران دوآتشه تیم ملی هم از دستش عصبانی شدهاند.
ماجرا از این قرار است که او در واکنش به منتقدان تیم ملی، از عباراتی استفاده کرده که ظاهراً برگرفته از متن یک آهنگ رپ خیابانی است؛ آهنگی سرشار از ناسزاهای تند و رکیک. میثاقی بدون آنکه مستقیماً آن الفاظ را بر زبان بیاورد، با کنایه و ارجاع به همان قطعه، عملاً باعث شد مخاطبان کنجکاو به جستجوی آن متن بروند و از نزدیک با فحاشیهایی روبرو شوند که شاید هیچگاه نمیشنیدند. این شیوه نه تنها هوشمندانه نیست، بلکه از بسیاری جهات از گفتن مستقیم یک فحش هم بدتر است.
اما سوالی که این روزها ذهن بسیاری از بینندگان را مشغول کرده، به نظارت بر محتوای پخششده بازمیگردد. چگونه ممکن است در یک مسابقه زنده جام جهانی، دوربین لحظهای شادی ساده چند زن تماشاگر را روی سکوها شکار کند و بلافاصله تصویر سانسور شود، اما در همان حال، فردی که ساعتها آنتن را در اختیار دارد، بدون هیچ ترسی هرچه دلش میخواهد بگوید و کسی جلویش را نگیرد؟ از نظر اخلاقی و فرهنگی، کدام یک زنندهتر است؟ بالا و پایین پریدن دو زن در جایگاه تماشاگران، یا پخش این حجم از ناسزا و نفرتپراکنی از زبان یک مجری رسمی تلویزیون؟
اینجاست که پای خط قرمزها به میان میآید. آیا برای میثاقی و مدیران بالادستیاش هیچ مرزی وجود دارد؟ امروز ارجاع به فحشهای رکیک، فردا چه خواهد بود؟ کسی که هیچ حد و مرزی برای خود قائل نباشد، تا کجا پیش خواهد رفت؟
و آخرین سوال را باید از خود میثاقی پرسید: آیا این روشی که در پیش گرفتهای، واقعاً وطندوستی است؟ فرض کنیم عشق تو به تیم ملی صادقانه و نفرتت از منتقدان هم از ته دل باشد؛ آیا با این مدل برخورد، اصلاً به آن تیمی که میخواهی ازش دفاع کنی، لطفی میکنی یا خدای نکرده آبرویش را میبری؟ به نظر نمیرسد راهی بدتر از این برای دفاع از هر آرمانی وجود داشته باشد.
انتهای پیام/