معمای سکوت جلیلی؛ چرا عضو شورای عالی امنیت ملی درباره مذاکره با آمریکا حرف نمیزند؟
روزهای پس از آتشبس جنگ رمضان، نه تنها در میدان که در عرصه سیاسی داخلی نیز پرفرازونشیب بوده است. دو نگاه متفاوت در مواجهه با تحولات شکل گرفته؛ از یک سو دولتیها که تنها راه خروج از بحران و تثبیت دستاوردها را دیپلماسی و ادامه مذاکره میدانند و از سوی دیگر جریان انقلابی و اصولگرایی که همچنان بر گفتمان «مقاومت تا پیروزی» پای میفشارد و هرگونه گفتوگو را با تردید مینگرد.
اما در میانه این کشمکش سیاسی، آنچه بیش از هر چیز چشمها را خیره کرده، سکوت یک چهره کلیدی است: سعید جلیلی؛ سیاستمداری که نامش طی دو دهه گذشته با دوگانه «مذاکره یا مقاومت» گره خورده و حالا در حساسترین مقطع سیاسی سالهای اخیر، ترجیح داده لب فرو بندد.
عضو شورای عالی امنیت ملی؛ سکوتی که معنادار است
جلیلی همچنان به عنوان عضو اصلی شورای عالی امنیت ملی با حکم رهبر معظم انقلاب فعالیت میکند؛ شورایی که بخش بزرگی از بار اجرایی پروژههای سیاسی و امنیتی کشور بر دوش آن است. همین مسئله، سکوت او را بیش از پیش عجیب و پرسشبرانگیز کرده است.
بیش از یک سال است که برخی محافل سیاسی نزدیک به دولت و سپس حامیانشان در فضای مجازی، از کاهش نقش و نفوذ جلیلی در ساختار تصمیمگیری کشور میگویند. گمانهزنیهایی که هیچگاه به طور رسمی تأیید نشده، اما تحولات میدانی و روایتهای سیاسی مدام به آنها دامن زده است.
نزدیکانش موضع میگیرند، خودش سکوت میکند
در روزهای اخیر، برخی از نیروهای سیاسی نزدیک به جلیلی، مخالفت آشکار خود را با روند مذاکرات و توافق آتشبس اعلام کردهاند. آنها حتی کوشیدهاند از حضور مردم در خیابانها به عنوان بستری برای اعلام مخالفت استفاده کنند. اما خود او همچنان لب فروبسته و از هرگونه اظهارنظر صریح درباره مهمترین موضوع سیاسی و امنیتی سالهای اخیر خودداری کرده است.
این سکوت چند پرسش اساسی ایجاد کرده است: آیا جلیلی همراه با تصمیمات اتخاذشده در سطوح عالی کشور پیش میرود؟ آیا ترجیح داده در شرایط حساس فعلی وارد میدان مناقشه نشود؟ یا اینکه گمانهزنیها درباره تضعیف نقش او در فرآیندهای تصمیمسازی هر روز بیشتر از دیروز رنگ واقعیت میگیرد؟
افکار عمومی حق دارد بداند
برای یک سیاستمدار عادی، سکوت شاید یک انتخاب ساده باشد. اما برای کسی که سالها خود را صاحب نسخه اداره کشور معرفی کرده و برای تقریباً همه مسائل راهحل داشته، سکوت خود تبدیل به یک موضع سیاسی حساب میشود.
افکار عمومی که در چند انتخابات ریاستجمهوری برای پیروزی او تلاش کردند، حق دارد بداند سیاستمداری که هیچوقت درباره مهمترین مسائل کشور بینظر نبود، امروز درباره مهمترین مسئله روز چه نظری دارد و چرا خاموش نشسته است.
پاسخ این پرسشها احتمالاً در روزهای آینده روشنتر خواهد شد؛ به ویژه اگر انتقادات و مواضع نیروهای نزدیک به جلیلی ادامه پیدا کند. در آن صورت، سکوت کنونی او بیش از هر زمان دیگری تبدیل به یک مسئله سیاسی میشود؛ مسئلهای که دیگر نمیتوان از کنارش ساده گذشت.
انتهای پیام/