تحلیل فریدون مجلسی از طرح مجلس برای مدیریت تنگه هرمز
به گزارش جهان آنلاین و به نقل از فرارو، همزمان با تشدید تنشهای میان تهران و واشنگتن و مطرح شدن دوباره موضوع «مدیریت راهبردی تنگه هرمز» در مجلس، پرسشهای جدی درباره امکان اجرا، تبعات حقوقی و واکنش قدرتهای جهانی به این طرح مطرح شده است. فریدون مجلسی با اشاره به جایگاه ویژه تنگه هرمز در اقتصاد جهانی، تأکید کرده که این آبراه نه فقط برای ایران، بلکه برای چین، هند، ژاپن، کشورهای اروپایی، دولتهای عربی حوزه خلیج فارس و ایالات متحده، از اهمیت راهبردی برخوردار است و هر تصمیمی درباره آن، واکنش مجموعهای از بازیگران را به دنبال خواهد داشت.
طرح مجلس؛ پیامی سیاسی یا راهکاری عملیاتی؟
مجلسی با بیان اینکه «قدرت در روابط بینالملل نسبی است، نه مطلق»، تصریح کرده است که ایران اگرچه مهمترین قدرت ساحلی تنگه هرمز محسوب میشود، اما نمیتواند بهتنهایی قواعد بینالمللی حاکم بر این آبراه را تغییر دهد. او تأکید کرده که «مجلس ایران میتواند درباره اختیارات نهادهای داخلی قانونگذاری کند، اما هیچ پارلمانی در جهان نمیتواند با تصویب یک قانون، قواعد پذیرفتهشده بینالمللی را بهصورت یکجانبه تغییر دهد.» به گفته او، هدف اصلی از چنین طرحهایی، ارسال پیامی سیاسی به دنیاست که نشان دهد ایران همچنان ابزارهای ژئوپلیتیکی مهمی در اختیار دارد و نمیتوان معادلات منطقه را بدون در نظر گرفتن منافع تهران طراحی کرد. با این حال، این پیام زمانی مؤثر خواهد بود که در کنار آن، دیپلماسی فعال نیز حضور داشته باشد.
واکنش آمریکا و محدودیتهای متقابل
این تحلیلگر سیاست خارجی در ادامه به واکنش احتمالی آمریکا اشاره کرده و گفته است که واشنگتن امنیت جریان انرژی را بخشی از منافع راهبردی خود میداند و اگر احساس کند آزادی کشتیرانی در هرمز با مخاطره جدی مواجه شده، بعید است به اعتراضهای دیپلماتیک اکتفا کند. با این حال، او تأکید دارد که آمریکا نیز دست باز و بدون هزینه ندارد؛ هرگونه رویارویی مستقیم در هرمز، قیمت انرژی را افزایش میدهد، بازارهای مالی را متشنج میکند و امنیت متحدان منطقهای آمریکا را تحت تأثیر قرار میدهد. مجلسی این وضعیت را «بازدارندگی متقابل» توصیف کرده و افزوده است که هیچیک از بازیگران منطقهای و فرامنطقهای از بحرانی شدن اوضاع تنگه هرمز استقبال نخواهند کرد. در نهایت، او یادآور شده که «قدرت سخت و قدرت نرم، مکمل یکدیگر هستند، نه جایگزین هم» و ایران برای دستیابی به نتایج پایدار، باید از هر دو ابزار بهطور همزمان استفاده کند.
انتهای پیام/